MOSKWA / RankWire.AI / – 12 sierpnia 2026 roku całkowite zaćmienie Słońca było widoczne nad rosyjską Arktyką, a następnie przesunęło się w kierunku północnego Atlantyku, zanim dotarło do Europy. Według Państwowej Korporacji Kosmicznej Roskosmos , zaćmienie rozpoczęło się nad odległymi północnymi obszarami Rosji około godziny 17:00 GMT. Cień Księżyca przesunął się nad Grenlandią i Islandią, zanim dotarł do Hiszpanii i północno-wschodniej Portugalii około zachodu słońca. Całkowite zaćmienie było ograniczone wąskim korytarzem, podczas gdy okoliczne regiony w Europie, Ameryce Północnej i Afryce doświadczyły jedynie zaćmienia częściowego.
Szacunki NASA wskazywały, że szczyt zaćmienia nastąpił o godzinie 17:45:53.8 UTC nad północnym Atlantykiem. Czas trwania fazy całkowitej wynosił około dwóch minut i 18 sekund. W momencie największego zaćmienia, pas zaćmienia całkowitego obejmował około 294 kilometrów. Podczas fazy całkowitej Księżyc całkowicie zakrył jasny dysk słoneczny, odsłaniając koronę słoneczną, czyli zewnętrzną atmosferę Słońca, widoczną po zasłonięciu fotosfery. Poza cieniem, obserwatorzy widzieli jedynie częściowe zakrycie Słońca.
Początkowe całkowite zaćmienie zaobserwowano w północnej Rosji, gdy cień Księżyca dotarł do strefy arktycznej. Stamtąd przeciął Ocean Arktyczny i wschodnią Grenlandię, zanim dotarł do zachodniej Islandii. Trasa obejmowała Reykjavík i ciągnęła się na południe, przez północny Atlantyk, w kierunku Półwyspu Iberyjskiego. Całkowite zaćmienie nastąpiło późnym popołudniem w północnej Hiszpanii, a niewielki region w północno-wschodniej Portugalii również znalazł się w strefie całkowitego zaćmienia. Większość Europy, a także północno-zachodnia Afryka i część Ameryki Północnej doświadczyły częściowego zaćmienia.
Cień Księżyca przecina Arktykę i Atlantyk
W końcowej fazie całkowitego zaćmienia na lądzie, zaćmienie objęło znaczną część północnej Hiszpanii. Tłumy zgromadziły się w ośrodkach miejskich, miasteczkach i na obszarach wiejskich w północnych i centralnych regionach kraju. To wydarzenie było pierwszym całkowitym zaćmieniem Słońca w Hiszpanii od ponad wieku. W wielu miejscach Księżyc całkowicie zasłonił Słońce tuż przed zachodem słońca. Niska wysokość Słońca oznaczała, że zaćmione Słońce znajdowało się blisko zachodniego horyzontu, co czyniło Hiszpanię jednym z ostatnich znaczących obszarów obserwacji na trasie zaćmienia.
Warunki obserwacji na całej trasie były bardzo zróżnicowane. Zachmurzenie nad Reykjavíkiem podczas całkowitego zaćmienia ograniczało możliwość bezpośredniej obserwacji ze stolicy Islandii, choć w niektórych zachodnich częściach Islandii niebo było bardziej przejrzyste. W Hiszpanii wiele miejsc cieszyło się bardziej przejrzystym niebem, gdy zaćmienie zbliżało się do zachodu słońca. Obserwatorzy byli świadkami całkowitego zaćmienia Księżyca przez tarczę słoneczną podczas krótkiej fazy centralnej. Fazy częściowe trwały dłużej, a Księżyc zasłaniał tylko część Słońca przed i po całkowitym zaćmieniu. Większe obszary otaczające pozostawały poza korytarzem całkowitego zaćmienia.
Hiszpania jest świadkiem całkowitego zaćmienia tuż przed zachodem słońca
W strefie częściowego zaćmienia zasięg Słońca zasłaniany przez Księżyc zmieniał się w zależności od lokalizacji. Częściowe zaćmienie Słońca wystąpiło na większości obszaru Kanady i znacznej części Europy , a niektóre części północnych Stanów Zjednoczonych również znalazły się w szerszym obszarze widoczności. Północno-zachodnia Afryka również doświadczyła częściowych zaćmień. Obserwatorzy spoza strefy całkowitego zaćmienia byli zobowiązani do używania certyfikowanych filtrów słonecznych w celu bezpiecznego, bezpośredniego oglądania podczas wszystkich faz częściowych. Filtry te można było zdejmować tylko podczas krótkich momentów całkowitego zaćmienia, a ochrona była ponownie potrzebna po powrocie bezpośredniego światła słonecznego.
Gdy cień Księżyca przesuwał się nad Półwyspem Iberyjskim w okolicach zachodu słońca, faza częściowego zaćmienia zakończyła się na lądzie europejskim. Zaćmienie ustanowiło ciągłą ścieżkę łączącą odległe terytoria Arktyki z Grenlandią, Islandią i południowo-zachodnią Europą. Całkowite zaćmienie było widoczne w północnej Rosji, Grenlandii, Islandii, Hiszpanii i niewielkiej części Portugalii. Częściowe zaćmienie objęło również szersze regiony na trzech kontynentach. To zaćmienie nastąpiło po całkowitym zaćmieniu Słońca z 8 kwietnia 2024 roku w Ameryce Północnej, a wydarzenie z 2026 roku obejmowało głównie regiony Arktyki i północnego Atlantyku.
Artykuł o całkowitym zaćmieniu Słońca na niebie nad rosyjską Arktyką i Europą pojawił się po raz pierwszy w Edinburgh Report .